Noordwijk – ‘Je rijdt dat platform af en dan zie je de zee al. Als dan de deur opengaat, ruik je het. Fantastisch.’ Wendy Huiskes (49) ligt na misschien wel haar laatste uitje uitgeput in de ambulance. ‘De zon scheen ook nog, het was echt een sprookjesscenario’, zegt ze met het laatste beetje energie dat ze nog heeft.
Zondagmiddag gaat de 25.000ste wens van stichting Ambulance Wens in vervulling op het zonovergoten strand van Noordwijk. ‘Mijn lichaam is uitgeput. Maar mijn geest is energiek en voldaan.’
‘De oneindigheid van de zee en de horizon die niet ophoudt. Het geeft mij een gevoel van thuiskomen, van vrij voelen’, mijmert Wendy. ‘Laat de wind maar door je hoofd waaien.’
Vroeger kwam de ongeneeslijk zieke Wendy vaak op het strand en daar genoot ze dan intens van. Zeker ook omdat er bij hen in de buurt geen strand is, waren dit altijd momenten om naar uit te kijken.
Ze vond het wel spannend om deze trip vanuit Doetinchem te maken. ‘Maar toen ik hier aankwam, zakte alles van me af.’
‘Dit moment was dierbaar’, vertelt verpleegkundige en vrijwilliger Jan van Katwijk over de mijlpaal van 25.000 uitgekomen laatste wensen. ‘Wij komen regelmatig in Noordwijk, mensen houden van de zee en van het strand.’
‘Toen wij hier aankwamen en mevrouw gereedmaakten om uit te stappen, kwamen de emoties. Dat is zó mooi’, vervolgt de vrijwilliger, die zelf al ruim duizend wensen begeleidde. ‘En dat is waar wij het voor doen, mensen een moment van geluk geven.’
Dochters mogen mee
Wendy maakte de ambulancerit vanuit Doetinchem naar het Noordwijkse strand niet alleen. Haar twee dochters konden ook mee. ‘Mijn meiden, mijn hart, mijn ziel: ze zijn er vanaf het begin dat ik ziek werd bij geweest. Dan is dit een prachtige en positieve afsluiting.’
De 49-jarige Wendy werd in 2017 gediagnosticeerd met de ernstigste vorm van COPD en hartfalen. ‘Het is heel bijzonder en fijn dat dit er is’, aldus dochter Naïrah (26).
‘Dat je een heel mooie laatste herinnering kan maken die je de rest van je leven bij je kunt dragen. En je iemand niet als zieke in je laatste herinnering hebt.’
Ze zijn zelf niet vaak met hun moeder op het strand geweest. ‘Maar ik weet wel dat het voor mama heel bijzonder was.’
‘Het was al een hele tijd een gedoe om lange afstanden met haar te reizen’, vult haar zusje Kyara (21) aan. ‘Maar elke keer als ze op het strand was, zag je aan haar dat alles weer goed was.’
Hoewel het emotioneel gezien een heel dubbele ervaring voor de dames is, zijn ze bijzonder blij dat ze dit mogen meemaken. ‘We weten al een hele tijd dat ze ziek is’, verklaart Kyara. ‘Dus je bent al gewaarschuwd. Maar het blijft een enge situatie. Het is toch iets wat je niet graag zou willen.’
‘Zo heel veel kan ik niet meer, en daarom is de dankbaarheid zo onbeschrijfelijk groot’, legt Wendy uit over dit laatste stranduitje. Ze gaat nu weer op weg naar het hospice waar ze op dit moment verblijft.
Snikkend: ‘Ik denk dat ik daar vanavond nog wel een traantje ga laten. Van dankbaarheid. Dat dit nog kan en mag.’
