Noordwijkerhout- ‘Twee dingen vallen mij op’, zegt de rechtbankvoorzitter als de zaak al anderhalf uur aan de gang is. ‘U praat niet over uzelf en uw kindje komt nergens aan bod.’ De 21-jarige Michaela K. kijkt stilletjes voor zich uit. De rechter vraagt de jonge vrouw of ze wel eens aan haar dochtertje denkt. ‘Heel vaak. De gedachte: wat had ik achteraf anders gedaan? Ik heb heel veel verdriet dat ik mijn kindje ben verloren.’
De rechtbank vindt dat moeilijk te merken, maar dat komt volgens K. omdat ze zich moeilijk laat kennen, niet omdat ze geen emoties heeft.
Het verwijt aan de jonge vrouw uit Noordwijkerhout is ernstig. Ze is in september 2024 bevallen van een dochtertje en heeft het kind vervolgens laten doodgaan. Nalatigheid, of anders dood door schuld, vindt het Openbaar Ministerie.
K. en haar vriend zouden overnachten in een hotel, maar omdat zij zich niet lekker voelde gingen ze naar huis. Haar vriend en haar moeder gingen naar bed. Zij nestelde zich op de bank met Minecraft, misselijk en daarom met een emmer naast zich.
Middenin de nacht kreeg ze het zo warm dat ze de tuin in liep om af te koelen. Daarna liep ze door naar de schuur. Daar ging ze op de emmer zitten en werd haar kindje geboren. Volgens het Openbaar Ministerie tussen 3.10 en 4.20 uur, want in die zeventig minuten gebruikte K. haar telefoon niet.
Ze zegt dat ze zich kan herinneren hoe de baby er uit zag: ‘Eigenlijk een heel mooi meisje. Echt mijn kindje.’ Maar verder zegt ze dat ze vaak het bewustzijn is verloren die nacht en dat ze daarom niet om hulp heeft geroepen of gebeld.
Haar vriend belde ze pas om 7.15 uur en hij nam niet op. Een half uur later vond hij haar alsnog en belde hij een ambulance. K. werd naar het ziekenhuis gebracht en de ambulancemedewerkers namen ook de emmer mee, omdat ze de placenta erin zagen liggen.
Pas in het ziekenhuis werd ontdekt dat onder de placenta een baby lag. Het kindje was toen al overleden. Artsen hebben niet kunnen vaststellen of ze is gestorven door onderkoeling, verdrinking in een laagje vocht dat in de emmer lag, of omdat haar navelstreng om haar keel zat.
Voor het OM maakt dat niet uit. ‘Op haar als moeder rustte de plicht om haar dochtertje te verzorgen, warm te houden en hulp in te roepen. Dat heeft ze nagelaten. Wel was ze in staat op YouTube en Buienradar te kijken nadat ze de baby in een koude nacht in een emmer had achtergelaten.’
Tijdens de zitting donderdag bleek dat K. wist dat ze zwanger was. Haar vriend was niet de vader. Dat wist ze ook. De vader van het kind heeft haar eerst aangeboden te helpen met abortus, zo heeft hij verklaard, maar dat wilde ze niet.
Later heeft hij haar nogmaals meerdere keren hulp aangeboden, maar dat weigerde ze steeds. Volgens de vader is K. iemand die problemen voor zich uit schuift.
Dat bleek ook tijdens de zitting. K. had zich op geen enkele manier voorbereid op de bevalling. Zo had ze geen babyspulletjes gekocht, want ‘die wilde ik bestellen als het nodig was’.
Ze had zelfs geen datum uitgerekend en toen in die koude septembernacht de bevalling begon, nam ze niet eens een dekentje mee naar de schuur.
Dat de vader van het kind zijn hulp had aangeboden, was volgens de verdachte niet waar. Integendeel, hij had haar meerdere malen met een mes bedreigd om haar mond te houden over haar zwangerschap, zo vertelde ze tegen de rechtbank.
Als bekend zou worden dat ze zwanger was dan zou haar vriend vast eisen dat ze aangifte zou doen van verkrachting en dan zou de vader zijn baan kwijtraken.
De officier van justitie geloofde niets van dat verhaal en ook de rechtbank vond het maar moeilijk te geloven. In een afgeluisterd telefoongesprek zei K. tegen de vader: ‘Ik ben afgevoerd en nu heb ik een politieonderzoek achter mijn reet aanzitten. Ze moeten blijven denken dat ik niet wist dat ik zwanger was.’
Volgens de officier was het kindje niet gewenst, ook al zegt de moeder nu dat ze het wel had willen houden. ‘Ze wist dat ze aan het bevallen was, ze heeft de schuur opgezocht zonder dekens en ze heeft geen hulp geroepen terwijl ze wel bij haar telefoon kon.’
‘Het meisje heeft geen schijn van kans gehad. K. heeft zich alleen bekommerd om zichzelf. Ze ging wel zwanger de achtbaan in. De zwangerschap interesseerde haar niet’, aldus de officier.
‘Het was een probleem waar ze vanaf moest, maar ze wilde het niet oplossen. Ze heeft het kind als grof vuil in een emmer gelegd en is verder gegaan met haar leven.’
De officier eiste een celstraf van drie jaar, waarvan één jaar voorwaardelijk, met een proeftijd van maar liefst vijf jaar. ‘Dan denkt ze bij een volgende zwangerschap hopelijk beter na’, motiveerde de officier zijn eis.
De advocaat van de vrouw vroeg om vrijspraak, omdat K. geen opzet op de dood van haar dochtertje zou hebben gehad.
K. zelf zei meerdere malen dat ze nooit bewust iets ten nadele van haar kindje heeft gedaan. ‘Ze staat in een urn in de kast naast die van mijn vader, zodat ik nog met haar samen kan zijn. Ze was zeker wel gewenst.’
De rechtbank doet uitspraak op 12 februari.
