Voorhout – Als het om handbal gaat, wil Merel van Drueten (26) alles uit zichzelf halen. Ze doet de sport al haar hele leven, grotendeels bij handbalvereniging Foreholte in Voorhout. Op haar vijftiende debuteerde ze in het eerste en speelt nu, ruim tien jaar later, met Dames 1 op het hoogste niveau van Nederland.
Twintig in Teylingen
In de zomerserie Twintig in Teylingen gaat de Bollenstreek Omroep in gesprek met twintigers uit de gemeente Teylingen. Ze vertellen over hun jeugd, wat ze nu in Teylingen doen en wat hun dromen voor de toekomst zijn. De serie is gemaakt naar aanleiding van het 20-jarige jubileum van de gemeente.
‘Foreholte is een club die er altijd voor mij is geweest, ik weet eigenlijk ook niet beter. Toen ik in groep 4 zat, verhuisden we van Den Hoorn (in de buurt van Delft, red.) naar Voorhout. Dat vond ik in het begin echt niet leuk, ik moest al mijn vriendinnetjes en mijn vertrouwde omgeving achterlaten. Ik weet nog goed dat mijn vader me van school haalde en dat ik alleen maar moest huilen. Maar eenmaal hier ben ik bij Foreholte gekomen en kwam ik in een heel leuk team waar ik gelijk nieuwe vriendinnetjes maakte.’
Hoogst haalbare
‘Handbal was voor mij toen al heel belangrijk, dat speelde ik van jongs af aan. Het leuke aan de sport vond ik dat ik samen met mijn vriendinnen kon spelen. Het is heel veel door elkaar; snel, tactisch en je hebt een teamspirit met elkaar. Het heeft veel mooie elementen die samenkomen.
Samen spelen met mijn vriendinnen doe ik nu nog steeds, in het eerste damesteam van Foreholte. Sinds twee jaar spelen we ook in de Eredivisie, dat was echt mijn meisjesdroom. Als sporter wil ik altijd het hoogst haalbare uit mezelf halen en ik dacht: Als ik nog één keer de Eredivisie kan halen, dan kan ik toch tegen mezelf zeggen dat ik het hoogste niveau heb bereikt. Dat wilde ik als waardig en spelend lid van het team en dan ook nog met mijn vriendinnen om me heen.
Toen ik op mijn vijftiende debuteerde in Dames 1, speelden we ook al in de Eredivisie. Maar we degradeerden en moesten echt weer bouwen aan een nieuw team. Daar ben ik onderdeel van geworden en met dat team zijn we vorig seizoen gepromoveerd naar de Eredivisie. Dit jaar hebben we afgesloten met een mooie achtste plek, in de middenmoot dus.’
Schakelen
‘De promotie naar de Eredivisie herinner ik me nog goed, het was fantastisch. We stonden in de play-offs en bij de laatste wedstrijd was de tribune stampus vol, allemaal paarse vlaggen, jeugd en bussen vol supporters. Wij dachten alleen maar: we moeten winnen. Daarna ben je met al je familie en vrienden om je heen. Dat is gewoon een magisch moment, ik kan bijna niet omschrijven hoe mooi dat is geweest.
Spelen in de Eredivisie is wel hard. Je speelt tegen meiden die soms zes of zeven keer in de week trainen, die op Papendal bij Oranje zitten. Het zijn vaak de beste meiden van Nederland. Dat was in het begin even schakelen, maar we hebben het toch goed gedaan. Ook de hoogste teams, met goede meiden, hebben we echt verrast. Dat terwijl wij maar drie keer in de week trainen. Voor sommige Eredivisieclubs is dat best weinig, maar voor ons werkt het.’
Een nieuwe generatie
‘Wat nu ook leuk is om te zien, is dat ik voorheen altijd één van de jongste was in het team. Nu ben ik één van de oudste speelsters en krijg ik de jeugd onder me. Een meisje dat ik vroeger training heb gegeven, staat nu bijvoorbeeld naast mij in het veld.
En laatst hadden we ook weer het schoolhandbaltoernooi. Dat is echt mega, om al die kinderen te zien handballen. Tegenwoordig zie je ook dat de sport steeds populairder wordt, op de club hebben we bijvoorbeeld ook veel F-teams. Handbal wordt gewoon steeds bekender. Het is vaker op tv, de prestaties van het nationale damesteam hebben daar natuurlijk veel aan bijgedragen en daar kijkt de jeugd gelukkig ook naar.
In Voorhout zit ik voorlopig goed. Samen met mijn vriend woon ik in een appartement, dichtbij familie en de sporthal. Ik wandel zo naar het dorp of stap op de fiets naar Sassenheim en er is een treinstation in de buurt. Dus nee, wij blijven hier wel even.’
