Sassenheim – Zeilen is het mooiste wat er is, vindt Anne Rijnsburger (20) uit Sassenheim. Ze is een actief lid bij waterscoutingvereniging Tjarda en geeft leiding aan de Welpen. Daarnaast volgt ze de Pabo-opleiding en wil ze lerares worden in de Bollenstreek.
Twintig in Teylingen
In de zomerserie Twintig in Teylingen gaat de Bollenstreek Omroep in gesprek met twintigers uit de gemeente Teylingen. Ze vertellen over hun jeugd, wat ze nu in Teylingen doen en wat hun dromen voor de toekomst zijn. De serie is gemaakt naar aanleiding van het 20-jarige jubileum van de gemeente.
‘Vandaag heb ik voor het eerst in acht maanden weer gezeild. Ik vertelde mijn vrienden al de hele week: ‘Komende zaterdag is het zover!’ . Het was heerlijk om eindelijk weer op het water te zijn en de stralende lucht hielp ook. Ik heb een minor in Spanje gedaan, maar daar kon ik jammer genoeg niet zeilen. Toen ik na vijf maanden terugkwam in Nederland was het winterseizoen alweer begonnen.
Zeilen en überhaupt op het water zijn betekent veel voor mij: thuis heb ik een zeilboot, een kano en een supboard. Daarnaast heeft mijn vader een eigen motorboot. We hebben een haventje aan ons huis liggen, waardoor we gelijk kunnen overstappen naar het water. We zijn echt een vaarfamilie.
Ik zit al sinds mijn vierde op Tjarda. Al jarenlang zie ik dezelfde mensen op zaterdag, daardoor heb ik hele hechte vriendschappen gesloten. De leidinggroep is eigenlijk één grote vriendengroep. Ik kan alles bij hen kwijt en het is altijd gezellig. We zijn laatst nog naar een concert van K3 gegaan, hebben we Koningsdag samen gevierd en vanavond hebben we weer een verjaardag.’
Corona
‘Het was tijdens corona lastig om met mijn vrienden in contact te blijven. We probeerden het wel te regelen, zo hebben we bijvoorbeeld met z’n allen één grote Minecraft server gemaakt. Maar ja, we waren gewend om elke week samen te komen en te gaan zeilen. Dat kan gewoon niet online.
Ik voelde me in die periode erg eenzaam. Ik moest de hele dag thuis blijven en ik verveelde me enorm. Ik had toen wel online les, maar je weet hoe dat gaat: je zet de camera aan en je kijkt niet meer naar de les.
De enige reden dat ik naar buiten ging, was om te werken. Ik was toen rond de 14 of 15 jaar en stond twee uurtjes in de Vomar met zo’n stom mondkapje op. Ik ben er na corona blijven werken en ik ben recent teamleider geworden.’
De Kaaghaai
Naast teamleider bij de Vomar, begeleid ik de Welpen bij Tjarda. Dat zijn de kinderen tussen de zeven en tien jaar. Ik vind het de leukste groep om les aan te geven, want ze zijn jong genoeg om ze nog van alles wijs te kunnen maken. Zo vertellen we dat er in de Kagerplassen de gevreesde Kaaghaai rondzwemt. Helaas beginnen sommigen al wel hun twijfels te krijgen.
Als ik uitleg in de boot geef, dan is het belangrijk dat ik alles rustig en stap voor stap behandel. Als ik ook maar één stap oversla, dan kunnen de kinderen het niet meer volgen. Gelukkig ken ik trucjes van de pabo om de aandacht vast te houden.
Ik zit in het derde jaar van de Pabo in Den Haag en ik loop twee dagen in de week stage op een basisschool in Delft. Het is een leuke studie, maar ook stressvol; ik heb veel deadlines en toetsen terwijl ik ondertussen ook nog stage loop. Alhoewel het lesgeven in Delft me bevalt, hoop ik later in de Bollenstreek te werken.
Toekomst in Teylingen
‘Later wil ik hier blijven wonen maar niet werken. Ik vind Sassenheim echt een hecht en gezellig dorp; wanneer ik naar het centrum ga kom ik altijd wel weer bekenden tegen. Dat is nu een pluspunt, maar wordt een minpunt wanneer ik een lerares ben. Ik wil geen leerlingen tegenkomen wanneer ik boodschappen aan het doen ben, daarom zou ik liever op een basisschool in Voorhout of Hillegom willen werken.
Verder heb ik nog geen helder beeld van mijn toekomst; ik leef meer in het heden. Ik houd van zekerheid en ik ben blij met hoe ik mijn leven nu heb ingericht, maar ik denk dat de overstap van studeren naar werken veel veranderingen met zich zal meebrengen. Zo zal ik bijvoorbeeld stoppen met werken bij de Vomar. Dat vind ik jammer, want ik werk er al zes jaar met veel plezier. Temidden al deze veranderingen staat gelukkig één ding vast: de zaterdag is voor Tjarda.’
