Hillegom – Gemeente Hillegom heeft nog geen opvangplekken voor asielzoekers gerealiseerd binnen de eerste periode van de Spreidingswet. Dat schrijft het college van burgemeester en wethouders in een brief aan de gemeenteraad. De gemeente heeft voor 2025 en 2026 nog de wettelijke taak om 135 opvangplekken te regelen, terwijl er al een nieuwe opgave aan zit te komen. Daarover is het college al gesprekken aan het voeren.
Volgens het college zijn er in de eerste periode van de Spreidingswet verschillende plannen onderzocht, maar heeft dat nog niet geleid tot opvangplekken. De grootste uitdaging is het vinden van een geschikte locatie. Hillegom wilde het liefst een plek waar opvang voor vluchtelingen gecombineerd kan worden met tijdelijke woningen voor lokale woningzoekenden. Daarover is nog geen overeenstemming bereikt met de provincie Zuid-Holland.
Voor de tweede periode van de Spreidingswet, die loopt van 2027 tot en met 2028, heeft Hillegom een nieuwe voorlopige opgave gekregen. Die is lager dan de huidige taakstelling. Het gaat om 124 asielzoekers, van wie 8 alleenstaande minderjarige vluchtelingen. Deze verdeling is nog niet definitief. Het college wil voor de nieuwe periode proberen de eigen asielopgave te ruilen met andere gemeenten. Hillegom wil daarbij inzetten op het huisvesten van statushouders in plaats van het opvangen van asielzoekers. Over deze ruilafspraken worden gesprekken gevoerd.
In augustus en september wordt een raadsbesluit voorbereid. Daarmee kan het bod van Hillegom officieel worden vastgesteld. Op 26 november wordt het provinciaal verslag ingediend. Daarin staat wat alle gemeenten in Zuid-Holland willen bijdragen aan de opvangopgave. Eind december neemt de minister van Asiel en Migratie een definitief besluit. Vanaf 1 januari 2027 geldt dan de nieuwe wettelijke verplichting.
Het Rijk kan ingrijpen als gemeenten niet genoeg doen om opvang te regelen. In het uiterste geval kan het Rijk opvang in een gemeente afdwingen. De kosten daarvan kunnen dan bij de gemeente terechtkomen.
Deze gemeente is feitelijk nog slechter dan dan gemeente westland die gewoon heeft gezegd de spreidingswet niet te gaan uitvoeren. Hillegom verdomd het in alle range en standen om de spreidingswet uit te voeren. Weigert om een menswaardig onderdak te bieden aan vluchtelingen maar is wel bereid om de omstandigheden te creëren dat werkgevers volop arbeidsmigranten ( die helemaal niet nodig zijn) uit te buiten. Er staan legio panden in Hillegom al vele jaren leeg welke prima geschikt zijn ( of te maken zijn) voor huisvesting van vluchtelingen. ( waar een wil is kunnen oplossingen gevonden worden, zie huisvesting van arbeidsmigranten.) Deze gemeente staat bekend dat het vooral NIETS wil doen maar komt daar niet voor uit. Dit lijkt toch heel erg op de jaren dertig van de vorige eeuw, schande!!
Huisvesten van werkzame statushouders gaat redelijk goed in onze Bollenstreek. Maar niemand zit te wachten op (noodgedwongen inactieve) asielzoekers. En dus probeert elke gemeente in onze regio nu het verplichte contingent asielzoekers met een uitruil tegen statushouders te slijten bij de buren.
Verplichtingen voor gemeenten geven ook rechten: “No taxation without representation” speelde in de USA en is al even geleden maar het principe is nog steeds hetzelfde.
Onze gemeenten en de provincies zijn zelfbewuste en competente bestuurslagen die naast bestuurlijke verplichtingen ook zeggenschap verwachten. Dit belangrijk democratisch principe wordt nu verwaarloosd.
We hebben in onze regio behoefte aan tijdelijke mensen op de arbeidsmarkt (ict, gezondheidszorg, horeca, landbouw, transport, toerisme). Maar onze vragen aan de landelijke politiek over arbeidsmarkt, financiën, huisvesting en sociale voorzieningen lijken aan dovemansoren gericht.
Onder druk is alles vloeibaar geworden en dat ruikt helaas niet altijd fris. Echte oplossingen vragen niet om meer rellen die opgelost moeten worden met meer bestuurlijke druk en wc-eend maar om een landsbestuur dat bereid is om samen met iedereen echte keutels te maken.
Hillegom zet voor tweede cyclus Spreidingswet in op uitruilen van de asielopgave voor de huisvesting van statushouders.
Lisse vindt nog geen opvanglocatie en kijkt naar samenwerking in regio. ‘Zo ontstaat ruimte en tijd om zorgvuldige keuzes te maken.’
Als je beide stukken naast elkaar legt, valt op hoe groot de overeenkomst is. Beide gemeenten hebben nog geen opvanglocatie, zetten in op regionale samenwerking en uitruil van opgaven, benadrukken dat er nog niets definitief is en spreken over zorgvuldigheid en draagvlak.
Tegelijkertijd erkennen beide colleges dat de wettelijke verplichting blijft bestaan en dat het Rijk uiteindelijk kan ingrijpen als gemeenten hun taak niet uitvoeren.
Zijn we vooral getuige van een strategie om tijd te winnen en de publieke weerstand geleidelijk te laten afnemen? Zodat een uiteindelijke keuze voor een opvanglocatie straks minder onverwacht komt?
Wellicht beter dat colleges hier volledig open over zijn. Vertel eerlijk welke mogelijkheden er nog echt zijn, welke niet meer, en welke keuzes uiteindelijk waarschijnlijk gemaakt moeten worden. Daar hebben inwoners recht op.