Noordwijkerhout – Verscholen achter de bomen langs de Ruigenhoekerweg in Noordwijkerhout gaat een ander, rustig leven schuil waar weinig mensen vanaf weten. Daar wonen namelijk de laatste twee hippies, die ooit met een grotere groep woonden op verschillende plekken in het dorp. De twee, Theo en Suzann leven er een teruggetrokken leven en zijn een plek voor ontspanning voor mensen die af en toe langskomen voor een behandeling. ‘Meer ontspanning ga je niet vinden, het is niet in woorden uit te drukken’, zegt een deelnemer van een sjamanenreis die in het spirituele kuuroord worden gegeven.

Als je over de Ruigenhoekerweg richting het strand rijdt, gaan je ogen meestal naar de kant van de kleurige bloemenkramen. Maar wie naar rechts kijkt, ziet een houten hek met een vaal groen bord waar ‘Inner Peace’ op staat. Eénmaal door de poort gelopen, ontvouwt zich een idyllische tuin met zelfgebouwde huisjes en oude bussen. Een verzameling dierenschedels prijkt aan een houten schuur en een gouden boeddha waakt over een bosje blauwe druifjes en een roestige kroon. Theo Kortekaas verstevigt de omheining met takken en boomstronken. Suzann Lütolf schenkt kruidenthee in naast de houtkachel in een atelierachtig huis. Met haar zwarte lange jurk, lange kettingen met symbolen en een vaag Duits accent, lijkt ze uit een sprookjesboek gelopen.

Vanaf 1972 woonde een groep jongeren in bussen aan het zogenoemde Stille Strandje. Ze wilden een ander en vrijer leven dan gebruikelijk, vertelt Suzann. Ze was 18 jaar toen ze uit Duitsland naar deze plek in Noordwijkerhout kwam. Ze kreeg die vrijheid, maar was wel haar hele leven in gevecht met autoriteiten die de groep weg wilden hebben. ‘Er was in de jaren 70 een man die wilde bouwen bij het Stille Strandje. Hij kreeg zijn zin niet, waarna hij alles in brand stak’, zegt Suzann. De groep moest uitwijken naar een andere plek, maar daar moesten ze ook snel wijken. ‘Dit keer voor luxe huizen, die pas twintig jaar na ons vertrek daadwerkelijk werden gebouwd’, zegt ze.

Ze kwamen op de plek terecht waar ze nu zitten, verscholen achter de Ruigenhoekerweg. Na een lange strijd en procedures om er te mogen wonen, geldt op deze plek nu een uitsterfbeleid. ‘In principe mogen we hier tot onze dood wonen.’ Alle vroegere bewoners zijn vertrokken, omdat ze de druk niet aankonden. ‘Hun kinderen werden gepest op school, omdat ze anders waren. Zo gaat dat’, zegt Suzann.

De druk om weg te gaan was hoog. Alleen Theo en Suzann wilden nergens voor wijken. Na een ernstige depressie die beiden trof, namen ze ontslag van hun werk en zetten ze het ‘Inner Peace Project’ op. Suzann begon met Reiki, therapeutische healing en cursus mandala’s tekenen. Theo stortte zich op het maken van sjamaantrommels van dierenhuiden en het slaan van klankschalen.

‘Door de coronatijd is de klad er een beetje in gekomen’, zegt Theo vermoeid. ‘Ik verkoop momenteel geen trommels en schalen meer.’ Hij laat in zijn schuur zien hoe hij ze maakt en de juiste klank uit de instrumenten krijgt. ‘In coronatijd legden veel rendieren in de duinen het loodje, omdat ze niet werden bijgevoerd. Ik kon hun vellen gebruiken voor de trommels. Maar daar mochten ze niet te lang dood op de grond liggen, anders verkleurt de vacht meteen.’

Theo en Suzann ontvangen af en toe mensen die een sjamanenreis willen maken in hun tentachtige ruimte. Daar komt geen vliegtuig of koffer aan te pas. Een matje om op te liggen en sjamanen met trommels schijnt genoeg te zijn om een ‘reis in het eigen onderbewuste’ te maken. Ritmisch slaat het senioren hippieduo op de vellen terwijl ze om de cliënten lopen. De trillingen voelen ze door hun hele lichaam nagalmen. ‘Binnen een paar minuten zijn ze weg, ook de denkers’, zegt Theo.

‘Het is niet in woorden te vatten wat deze plek voor mij betekent’, zegt Rosanne Baan die net de sjamanenreis heeft ondergaan. ‘Zodra ik hier met de auto aankom, valt er iets van me af. Af en toe mag ik blijven slapen. Dat zijn de allerbeste nachten.’

3 REACTIES

  1. Het begon allemaal in 1969. Onder leiding van Kees Bergman werd een al jarenlang leegstaand pand van de heer van Noort gekraakt in de Dorpsstraat in Noordwijkerhout. De jongeren waren op zoek naar een eigen centrum. Toen de politie dreigde de jongeren uit het pand te zetten, werd de benedenverdieping hermetisch gebarricadeerd en ingesmeerd met groene zeep. De jongeren vestigden zich nu op de eerste etage. Via een touwladder kon je naar boven. Eén politieagent werd toegelaten via een klein kelderraampje voor een gesprek. Vanuit het raam op de eerste etage keken de jongeren uit op de bevolkikng die zich verzamelde voor de groentezaak van Uitendaal. De ene groep schreeuwde dat het langharige tuig eruit gegooid moest worden. Een andere groep was luidkeels voor de krakers. Dit allemaal tot grote hilariteit van de krakers.
    Toen later een slopersbedrijf begon het kraakpand vanaf het dak af te breken, moesten de krakers benen maken. Maar Kees Bergman was niet uit het lood geslagen. Er werd nu een leegstaand pand aan de Duinschoten nabij het Oosterduinsemeer gekraakt. Het kreeg de naam Nirwana. Dit heeft een aantal jaren bestaan totdat het in de fik werd gezet.
    Toen vestigden de volhouders zich aan de Ruigenhoekerweg. Toenmalig wethouder Piet Heemskerk heeft nog een paar pogingen gedaan om ze daar weg te krijgen, edoch zonder succes. Nu zijn Theo en Suzann de laatsten der Mohikanen.

  2. Ieder diertje z’n pleziertje. Je leeft op deze manier natuurlijk wel relaxed, in je eigen tempo en veel minder opgejaagd. Zelfs al hebben zij uiteraard wel weer andere obstakels te overwinnen dan de doorsnee burger. Elk voordeel heeft zo z’n nadeel…….

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Plaats hier je opmerking
Vul je naam in