Voorhout – Tijdens de oorlog bleef de Syrische Kinda Mansour samen met haar man achter in Syrië. Ze zorgde voor haar schoonmoeder, die bij het gezin inwoonde, en voor haar ouders. Maar toen ook haar dorp niet langer veilig was, besloot ze haar broer achterna te reizen naar Nederland. Inmiddels woont ze met haar gezin in Voorhout, maar ziet Kinda met lede ogen de situatie van christenen in Syrië aan.
Vluchtelingen in de Bollenstreek
Tot en met 20 juni publiceert de Bollenstreek Omroep iedere zaterdag een portret van iemand die vanwege oorlog, armoede, onderdrukking of ander geweld naar Nederland is gevlucht. De serie wordt gemaakt in aanloop naar de Dag van de Vluchteling (20 juni 2026). Om een gezicht te geven aan de vluchtelingen die wonen in de Bollenstreek.
‘Wij komen uit een dorp in de buurt van Damascus, het ligt op zo’n twintig minuten rijden met de auto. Vroeger werkte ik bij de klantenservice van een bank en ik heb een tijdje in het toerisme gewerkt. Vooral in Syrië en Libanon. Mijn man werkte vroeger met zijn vader, hij was meubelmaker. In de oorlog werkte hij als taxichauffeur.
Voor de oorlog leefde iedereen in mijn dorp altijd samen, we waren allemaal mensen uit verschillende culturen. Christenen, moslims, Alawieten, Druzen. Er waren geen problemen, mensen leefden samen. Maar tijdens de oorlog veranderde dat: mijn buurman en buurvrouw praatten niet meer tegen mij. Voor de oorlog aten wij nog samen, maar in de oorlog kon dat niet meer.
Pas in 2022 vluchtte ik naar Nederland. Lange tijd bleef ik in Syrië omdat mijn broers en zussen weggingen. Ze gingen naar Duitsland en Nederland, net als de broer van mijn man. Mijn schoonmoeder woonde bij mij in en ik zorgde voor mijn ouders. Maar naarmate de oorlog voortduurde, werd ik steeds banger voor mijn eigen veiligheid en voor die van mijn kinderen. Voor hen werd het op school en op straat steeds gevaarlijker.
In overleg met mijn broers en zus in Europa besloten we dat ik naar Nederland zou vluchten. Als vrouw zou het heel gevaarlijk zijn voor mij om alleen in Syrië te blijven, hij bleef daarom alleen achter met de kinderen.’
In shock
‘Ik kwam naar Nederland omdat mijn broer hier al woonde en hij mij kon helpen. Wat ook meespeelde was dat mijn dochter bijna 18 jaar oud was. In Duitsland mogen kinderen ouder dan 18 jaar niet mee met de gezinshereniging. Dat was voor mij heel belangrijk. Ik wilde niet dat iedereen hier in Nederland zou zitten en mijn dochter alleen in Syrië.
Van de vlucht zelf kan ik mij niet veel meer herinneren, dat was te stressvol. Toen ik aankwam op Schiphol was ik helemaal in shock, onderweg naar Ter Apel kon ik amper praten en alleen maar huilen. Ik wilde daar echt niet zijn. Heel even dacht ik: ik wil terug naar Syrië.
In Ter Apel moest ik mijn documenten laten zien en ik kreeg een kamer toegewezen. Maar om vier uur ’s nachts werd iedereen naar buiten gehaald om naar het azc in Budel te gaan. In grote bussen reden we weg. Ik wist niet waar we naartoe gingen, dus ik wachtte af. Ik wist ook niet wat ik anders moest doen.’
Nederlands leren op YouTube
‘Budel is een groot azc met veel mensen uit verschillende landen. Vlakbij mij sliep een vrouw uit Syrië, maar er waren ook mensen uit Turkije, Oekraïne en Afghanistan. In één kamer sliepen wel zes mensen. Het was de eerste keer dat ik contact had met mensen die niet uit het Midden-Oosten komen.
In Budel was ik heel bang. Ik had veel stress en moest veel huilen. ’s Nachts sliep ik met mijn kleren aan. De deur werd vaak opengedaan door vreemde mensen. Eén keer was ik heel moe en wilde ik gaan slapen, maar om drie uur ’s nachts deden vreemde mannen die te veel hadden gedronken de deur open en kwamen ze de kamer binnen. Ik kan vaak niet goed praten over dat azc, mijn lichaam gaat dan altijd trillen. De dertien dagen dat ik daar zat, voelden als dertien jaar.
Gelukkig kwam ik daarna in Rotterdam. Het azc in Rotterdam was goed voor mij, daar waren alleen maar vrouwen en ik had één kamer voor mijzelf. Het voelde als een soort hotel. Dat was goed voor mij en voor mijn privacy. Je kunt daar alleen niet veel doen. Dus ging ik Nederlands leren via YouTube en soms kwamen er vrouwen die activiteiten met ons gingen ondernemen. Dan gingen we naar het park of er was een bingo. In het weekend bezocht ik mijn broer in Lisse.’
Een Syrisch restaurant
‘Na zeven maanden in Rotterdam werd ik verplaatst naar het azc in Oegstgeest. Eerst sliep ik samen met een vrouw uit Sudan op één kamer. We waren heel verschillend, maar we hadden goed contact. Daar heb ik meer dan twee jaar gezeten, gelukkig kwam mijn familie de laatste drie maanden ook naar dat azc. Na drie maanden kregen we ons huis in Voorhout.
Voor november moet ik mijn A2-niveau Nederlands halen, dan kan ik de Nederlandse identiteit aanvragen. Ik heb de afgelopen jaren vrijwilligerswerk gedaan bij de Spelewei en bij het ouderencentrum. Twee maanden geleden ben ik daar mee gestopt, omdat ik mij echt moet richten op de inburgering. Ik heb nog vijf toetsen en die moet ik voor november gehaald hebben.
Als ik mijn inburgering heb gehaald, kan ik weer vrijwilligerswerk doen of zelf aan het werk gaan. Vroeger was mijn droom om in het toerisme te werken als tourguide. Hier tussen de bloemen op Keukenhof zou dat kunnen, maar mijn Nederlands en Engels zijn eigenlijk niet goed genoeg. Mijn droom is om een klein Syrisch restaurant te openen of ik wil werken bij een Nederlands bedrijf, zoals achter de receptie.’
Vinkjes
‘Mijn ouders in Syrië mis ik heel erg. Ik probeer ze zoveel mogelijk te bellen, maar er is niet altijd elektriciteit. Soms stuur ik een berichtje en dan ontvang ik maar één vinkje, als er dan twee vinkjes staan weet ik dat ik ze weer kan spreken. Mijn ouders hadden vier kinderen, nu is iedereen weg. Geen kinderen, geen kleinkinderen. We proberen ze naar Nederland of Duitsland te krijgen, maar het lukt niet. Ze willen daar graag weg want in Syrië is het gevaarlijk.
Ze hebben altijd stress, ook met Pasen moest iedereen thuisblijven. Het was te gevaarlijk om de straat op te gaan. Mijn ouders gaan samen boodschappen doen en dan weer terug. Samen naar de dokter en weer terug. Als ik geen contact met ze krijg, moet ik mijn buren of vrienden bellen, zodat zij kunnen checken of alles goed gaat. Maar zij zijn ook niet altijd vrij om voor mijn ouders te zorgen.
Misschien dat we in de toekomst naar Libanon kunnen gaan om mijn ouders nog eens te zien. Maar nu leven ze nog, misschien later niet meer. Ik weet niet of ik ze nog terug zal zien. Ik bid altijd tot God dat ik mijn ouders wil zien, mijn hart is gebroken.’
Christenen in Syrië:
Hoewel veel Syrische christenen het regime van Assad veroordeelden, voelden religieuze minderheden zich onder zijn bewind relatief beschermd. Sinds de islamitische groepering HTS de macht heeft overgenomen, groeit onder christenen de angst voor vervolging. Volgens sommige bronnen is die vrees niet ongegrond.
Zo staat Syrië op de ranglijst Christenvervolging van hulporganisatie Open Doors inmiddels op de zesde plaats, waar het land eerder niet in de top 10 stond. In de onderzoeksperiode van oktober 2024 tot september 2025 werden meerdere incidenten gemeld waarbij christenen werden geïntimideerd en bedreigd. Ook zouden in die periode 27 Syrische christenen zijn vermoord vanwege hun geloof. De meeste slachtoffers vielen bij een zelfmoordaanslag op een Grieks-orthodoxe kerk in Damascus, waarbij 22 doden en 63 gewonden vielen.
Ook recente gebeurtenissen rond Pasen illustreren de spanningen. Eind maart werd een christelijke plaats in de provincie Hama aangevallen door gewapende mannen op motoren. Daarbij werden winkels en auto’s vernield. Uit protest tegen het uitblijven van bescherming besloten orthodoxe en katholieke christenen hun paasvieringen niet op straat te houden, zoals gebruikelijk met processies en versieringen. De vieringen vonden alleen plaats in de kerk. Daarmee wilde de gemeenschap een signaal afgeven richting de huidige regering van Syrië: zij vindt dat de regering het geweld tegen christenen niet serieus genoeg neemt.
