Noordwijk – Toen Celine van Loe samen met haar vriend Ted naar Bonaire verhuisde, had de eenendertig jarige Noordwijkse nooit verwacht zichzelf een half jaar later tweevoudig international te mogen noemen. In december kwam Van Loe twee keer uit voor het nationale elftal van Bonaire, een onverwachte droom die uitkomt.

Toevallig had de centrale verdedigster nog wat extra ruimte over in haar koffer. Zo konden haar oude voetbalschoenen toch mee op avontuur naar haar nieuwe woonplaats, Kralendijk, de hoofdstad van Bonaire. Toen Van Loe op vierjarige leeftijd voor het eerst op het veld stond, vond zij voetbal in eerste instantie niet leuk genoeg. Maar na een aantal omwegen via andere sporten, was ze vanaf haar tiende niet meer van de groene velden af te slaan. 

Haar voetbalavontuur begon bij de meiden van V.V. SJC op de Lageweg in Noordwijk. Toen selectie voor de KNVB in beeld kwam, stond Van Loe tussen de jongens van Foreholte op het veld. Vanuit daar maakte ze de vervolgstap naar Ter Leede om toch weer tussen de meiden te spelen. ‘De jongens werden een stukje ouder. En om eerlijk te zijn, miste ik ook wat gezelligheid’, vertelt Van Loe. ‘Later had ik toch meer behoefte aan gewoon gezellig voetballen, dus heb ik met een paar speelsters van Ter Leede een vriendinnenteam opgezet bij de Leidse club UVS.’ Daar hoorde zij tijdens een training ‘het klikje’ in haar knie: ‘Ja, dan weet je het eigenlijk al’, vertelt de voetbalster nuchter. ‘Na een aantal onderzoeken bleek mijn voorste kruisband afgescheurd.’ Ze onderging een operatie en een lange periode van herstel volgde. 

Comfortzone

In augustus 2023 verhuist ze samen met haar vriend Ted naar Bonaire: ‘We wilden eigenlijk nog een keer buiten onze comfortzone stappen’, vertelt Van Loe. ‘Het eiland ligt dan wel aan de andere kant van de wereld, maar hoort nog wel bij Nederland. Er wonen ook veel Nederlanders, daardoor voelt het wel vertrouwd aan.’ Naar het vrouwenvoetbal op het eiland had de fanatieke Van Loe, die toen nog maar net op het veld stond na haar blessure, al wat onderzoek gedaan. ‘Ik kwam erachter dat er twee voetbalteams waren voor vrouwen. Eenmaal op het eiland legde ik contact met één van de teams en ben ik daar een keertje mee gaan trainen.’ Na één training was het wel duidelijk voor de coach van Atlético Flamingo; de centrale verdedigster werd uitgenodigd om zich aan te sluiten bij het net opgezette nationale vrouwenelftal. 

Na twee weken dagelijkse training, stond de eerste wedstrijd op het programma tegen poulewinnaar Belize. ‘Dat was wel een kleine droom die uitkwam’, vertelt Van Loe. ‘Vroeger was ik altijd fan van Ajax, maar die hadden toen nog geen vrouwenelftal. Mijn droom als klein meisje was dus om te spelen voor het Nederlands elftal. Dat is nooit gelukt, maar dat je dan toch in zo’n stadion speelt met allemaal fanatieke supporters en meedoet aan een echte interland. Dat is stiekem wel heel vet.’ Het was de eerste wedstrijd die ze speelde na haar blessure, een bijzondere rentree dus. ‘Mijn familie en vrienden kregen eerst een appje dat ik weer aan het voetballen was, en twee weken later dat ik een interland ging spelen’, vertelt ze lachend. ‘Die zaten natuurlijk enthousiast te kijken via YouTube.’

Samen één

Belize is met 1-5 nog een maatje te groot voor het Bonairse vrouwenelftal. ‘Dit was de eerste keer dat het team meedeed aan een toernooi, de eerste wedstrijd verloren we dus ook dik’, vertelt Van Loe. ‘Maar in de tweede wedstrijd vormden we veel meer een team. Daarin kwam alles samen. We wonnen met 2-0 van de Turks- en Caicoseilanden, waaronder met een kopdoelpunt van mij’, zegt ze trots. ‘Het is mooi om te zien hoe de twee culturen tijdens het voetbal samenkomen. Veel speelsters in het team spreken Papiaments en ook op het eiland zelf leven de locals en Nederlanders erg van elkaar gescheiden. Maar op het veld zijn we allemaal één.’   

Een bekend gezicht op Bonaire wil ze zichzelf niet noemen, het vrouwenvoetbal is een sport in opkomst op het eiland. ‘Soms word je wel eens door iemand herkend, zeker na mijn doelpunt. Dan spreken mensen op het eiland je wel aan.’ Ook haar toekomst als Bonairs international is nog niet zeker. ‘We waren van plan om hier een jaar te blijven. Ik vind het heel leuk, maar ik mis ook zeker mijn vrienden en familie thuis. De volgende wedstrijden van het nationale team zijn pas weer over een tijdje, als er weer een toernooi is. Of ik er dan nog bij ben, is dus nog maar de vraag.’

Voetballen blijft de Noordwijkse zeker doen. ‘Zelfs tijdens mijn blessure was ik bij alle trainingen en wedstrijden bij mijn team in Leiden. Alles is gewoon leuk aan het spelletje. De tactiek, de intensiteit, vriendinnen maken. Of het nu hier op Bonaire is of bij UVS in Nederland, ik vind het de leukste sport die er is.’ 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Plaats hier je opmerking
Vul je naam in