Bollenstreek – In de Duin- en Bollenstreek staat deze dagen de poëzie op het glas geschreven. Vanwege de landelijke poëzieweek is er een gedichtenwandeling. Op de ramen van huizen, winkels en openbare gebouwen zijn er tot en met 4 februari gedichten te lezen van dichteres Janneke de Kler uit Lisse.
Een van de deelnemers van het project is Raymond van der Pool. Op het raam van zijn woning in Lisse prijkt in sierletters een gedicht van De Kler. De eerste regels zijn: Soms weet ik even niet meer. Wie ik in wezen ben. Ik ben niet mijn diploma’s. Niet mijn prestaties of mijn baan. Mijn salaris is niet bepalend. Voor mijn waarde hier als mens.
Van der Pool: “Toen ik het voor het eerst las, dacht ik aan mijn eigen moeder. Zij heeft Alzheimer. Het gedicht begint met wie je bent. Dan denk je, ja mijn moeder raakt haar eigen identiteit kwijt. Maar iedereen zal een andere betekenis aan ditzelfde gedicht geven.”
Van der Pool hoopt dat voorbijgangers bij zijn woning blijven stilstaan om het gedicht te lezen. “Het is goed dat mensen even een moment van verstilling hebben om na te denken over wat er precies op het raam staat.”
Behalve de gedichten op de ramen is er ook een audiotour gemaakt. Maaike Lengers van de Bibliotheek Bollenstreek: “Via je mobiel kun je de tour downloaden en langs alle gedichten gaan. Je hoort dan de dichteres zelf haar werk voordragen. Daarmee komen de gedichten nog meer binnen.”
In totaal zijn er bijna vijftig gedichten van Janneke de Kler te zien op de ramen over uiteenlopende onderwerpen. De Kler zelf is blij dat haar gedichten nu in de openbare ruimte te lezen zijn. “Ik heb de gedichten eigenlijk gemaakt voor een bundel. Dat dit werk nu overal in de Bollenstreek te zien is, is geweldig.”
Bij het werk zitten ook twee gedichten over haar dochter Loeki. Eén daarvan staat op een raam van het Fioretti College in Lisse, waar Loeki op school zit. “Het is natuurlijk heel leuk dat het Fioretti College juist heeft gekozen om dit gedicht hier te plaatsen”, zegt de opgewekte dichteres.
Het gedicht gaat over hoe haar dochter het talent heeft om anderen zich bijzonder te laten voelen. Loeki zelf doet hier bescheiden over. “Ik hoop dat andere mensen dat ook vinden. Ik vind het in ieder geval leuk dat mijn moeder er zo over denkt”, zegt ze enigszins verlegen.
Vervelend vindt ze het zeker niet dat er nu een gedicht over haar op het raam te zien is. “Er zullen vast nog wel vragen over komen van leerlingen en dan zeg ik trots: dat is een gedicht van mijn mama.”
Meer over het project Poëzie op pad is en de wandelroutes langs de raamgedichten is te vinden op de sites van de bibliotheken in de Duin- en Bollenstreek.
