Voorhout – De twintigjarige Lies van Rijn voelt zich als een vis in het water in Voorhout. Vooral bij voetbalvereniging Foreholte, waar ze al jaren voetbalt, bardiensten draait en de jeugd traint. Ook buiten de club doet ze veel vrijwilligerswerk. Maar nu ze deze zomer klaar is met haar studie, maakt ze tijd voor zichzelf. In het buitenland wacht een volgend avontuur.
Twintig in Teylingen
In de zomerserie Twintig in Teylingen gaat de Bollenstreek Omroep in gesprek met twintigers uit de gemeente Teylingen. Ze vertellen over hun jeugd, wat ze nu in Teylingen doen en wat hun dromen voor de toekomst zijn. De serie is gemaakt naar aanleiding van het 20-jarige jubileum van de gemeente.
‘Toen ik op mijn zevende klaar was met zwemles, moest ik van mijn ouders op een sport. Ik koos toen voor voetbal, vooral omdat mijn beste vriendinnetje er ook op ging. Hoewel al snel bleek dat zij veel beter was dan ik, vond ik het wel heel leuk. Ik ben er nooit meer mee gestopt en zit nu in een heel leuk team. We zijn een soort vriendinnengroep en doen buiten het voetbal veel leuke dingen.
Vooral op zaterdag na de wedstrijd blijven we nog even hangen. Lachend: Nou, vul zelf maar in wat we dan doen. Verder gaan we naar concerten, leuke feestjes en we tennissen nu het voetbalseizoen is afgelopen. Eens per jaar hebben we een vriendinnenweekend en iedere zomer gaan we op vakantie met een deel van de meiden. We doen echt genoeg leuke dingen samen.’
De club
‘Foreholte voelt voor mij als een hele gezellige club, waar iedereen welkom is. Het is echt heel warm en vertrouwd. Mijn ouders kennen veel mensen op de club en deden hier vroeger al veel vrijwilligerswerk. Mijn moeder heeft vroeger in het jeugdbestuur gezeten, mijn vader draait nog bardiensten en ze gingen ook altijd mee op de jeugdkampen.
Daardoor zit het vrijwilligerswerk dus echt in de familie en werd ik al snel als vrijwilliger voor verschillende dingen gevraagd. Ik draai nu bardiensten, geef training en als er andere leuke activiteiten zijn en de club hulp nodig heeft, dan weten ze me vaak ook te vinden.
Vooral het training geven vind ik heel leuk. Ik train de jeugd Onder 6, die kinderen zijn vaak vier of vijf jaar oud. Het gaat dus totaal niet om de oefeningen, maar meer hoe ze spelenderwijs leren voetballen. Ik probeer heel open te zijn, de kinderen komen daarom met van alles en nog wat naar me toe. Maar soms ben ik ook een beetje streng, want ze moeten leren dat ze soms even moeten luisteren.’
‘Waar ik erg naar uitkijk, is een lege agenda’
Lies van Rijn
Tanzania
‘Deze zomer ben ik klaar met mijn studie Pedagogische Wetenschappen. De afgelopen jaren heb ik best veel vrijwilligerswerk gedaan, zowel bij Foreholte als buiten de vereniging – bijvoorbeeld bij het Luchtkussenfestival en Carnavalsvereniging De Bokken. Ik was eigenlijk altijd beschikbaar en koos iets minder voor mijn eigen tijd. Dat vond ik ook niet erg, want alles wat ik doe, vind ik ook echt heel erg leuk. Maar waar ik wel heel erg naar uitkijk, is een lege agenda, die ik zelf op het allerlaatste moment nog kan invullen.
Daarom heb ik besloten een tussenjaar te nemen. Op 28 augustus vertrek ik naar Tanzania. Daar ga ik eerst zes weken vrijwilligerswerk doen op een school en daarna ga ik twee weken naar Zanzibar, dat is echt mijn vakantie. Ik verblijf ook nog een week bij de inheemse Maasai, daar bereid ik me mentaal wel een beetje op voor. Dat gaat een hele cultuurshock zijn, echt heel anders dan alles wat ik hier gewend ben. Maar dat maakt het ook wel weer uitdagend.’
De stad
‘Na mijn tussenjaar wil ik nog een master doen, waarin ik me meer wil specialiseren in het jeugdrecht en de jeugdcriminaliteit. Daar heb ik al lessen over gevolgd en ik vond dat heel interessant. Het lijkt me dat je dan echt iets kan betekenen voor kinderen en dat vind ik heel belangrijk.
Dankzij mijn vrijwilligerswerk voel ik mij heel verbonden met Voorhout. Toch denk ik dat ik eerst nog eens ergens anders wil wonen, misschien in Leiden. Mijn moeder motiveert me om ergens anders te gaan wonen. Zelf denk ik ook dat het goed is om verschillende dingen te ervaren en niet mijn hele leven op één plek te blijven wonen.
Toch zie ik mezelf wel terugkomen in Voorhout. Met een glimlach: Hoe zeg je dat? Ik zie mezelf hier wel eindigen of zoiets.’
