Noordwijk – Jan Gort is in 2020 een van de eerste mensen in Nederland die op de Intensive Care komt te liggen met Covid. Na twee weken op de IC en een verblijf in een revalidatiecentrum moet de Noordwijker thuis verder opknappen Hoe gaat het nu vier jaar later met hem?
Joviaal doet Jan de deur open. In 2020 spreken we Jan en zijn vrouw Caroline als hij net terug is uit het revalidatiecentrum. We zijn welkom om met ze terug te blikken op een enerverende en emotionele periode uit hun leven. Een periode die begint op 4 april 2020 als Jan na een coronabesmetting met spoed wordt opgenomen in het ziekenhuis.
Jan: `De rit naar het ziekenhuis kan ik mij nog een beetje herinneren maar ik was al vrij ver weg. In het ziekenhuis kon ik nog wel zelf mijn geboortedatum doorgeven maar dat ik geïntubeerd ben en zo, daar heb ik niks meer van gemerkt.’ Wat volgt is een verblijf op de Intensive Care van het ziekenhuis waar hij zich ook weinig van kan herinneren en revalidatie bij Basalt in Den Haag, Daarna mag hij weer naar huis waar hij verder aan zijn herstel moet werken.
`Wat was je mager’
Samen met Jan en Caroline kijken we op een laptop de opnames terug die Omroep West in 2020 maakt als Jan net weer thuis is. Caroline: `Wat was je mager toen’, zegt Caroline gelijk bij het zien van de beelden. Jan: `Ik ben wel weer op gewicht. Ik was voor corona 125 kilo, toen ik van IC afkwam was ik 104 en nu zit ik inmiddels op 120 kilo. Iets teveel dus’, lacht Jan.
In de video-opnames leest Jan ook een stukje voor uit een dagboek dat zijn kinderen bijhouden tijdens zijn verblijf op de de Intensive Care. `Doodsangsten staan we uit, letterlijk. De gedachten dat je niet meer bij ons blijft – mijn grote sterke papa die het niet meer overleeft – blijft altijd door mijn hoofd spoken.’ De woorden raken Jan en Caroline nu vier jaar later achter de laptop nog steeds zichtbaar.
Herstel stapje voor stapje
Met spieroefeningen, wandelen en fietsen heeft Jan zijn conditie en spiermassa weer aardig weten op te bouwen. Al is zijn spiermassa niet terug op het oude niveau. Jan wijst op de tatoeage op zijn bovenarm met daarop het mythische figuur Medusa. `Mijn meisje is een beetje dunner geworden’, zegt hij met een knipoog.
Jan: `Het herstel heb ik de afgelopen jaren op mijn eigen tempo gedaan.’ En dat ging stapje voor stapje. `Twee jaar nadat ik weer thuis was lukte het mij nog maar nauwelijks om als ik zat overeind te komen. Inmiddels kan ik eigenlijk vrijwel alles weer.’ Caroline vult aan: `Jan doet ook weer zoals vroeger de boodschappen en het koken.’
`Dankbaar hoe het is afgelopen’
Toch zijn er wel nog wat ongemakken. Zo heeft Jan af en toe zenuwpijnen en schieten zijn handen wel eens ”op slot” waardoor hij ze niet altijd goed kan gebruiken. Maar of dat door Covid komt weet hij niet. `Ik ben inmiddels ook een paar jaar ouder, misschien ben ik gewoon een ouwe lul aan het worden’, zegt Jan grinnikend.
Ondanks deze ongemakken is Jan blij met hoe hij er vanaf is gekomen. `Ik heb gelukkig niet van die restverschijnselen – Long Covid – dat je de trap oploopt en daarna een halve dag moet gaan liggen om bij te komen.’ Caroline: `Bij mij heerst vooral het gevoel van dankbaarheid dat het uiteindelijk zo goed is afgelopen.’
Tsja, en dan zijn er van die betweters-leken die covid (toen) als een griepje zien/ zagen ……..
Laat toch iedereen z’n eigen gevoel volgen,jij bent waarschijnlijk blij dat je aan alle regels en vactinatie rondes heb gehouden.ik word elke dag blijer dat ik sowieso niet gevaccineerd ben !!!
Ik heb respect voor
Jan,heel blij dat het beter met hem gaat.al kan ik niet begrijpen dat je staat te lachen dat je gelukkig weer naar de 125 kg gaat en de handen kan door de corona komen of omdat je een ouwe lul word.Tsja,mag ik dan wat anders dan jou denken.