Noordwijk – Theater De Muze moet weer toekomstbestendig worden door een combinatie van commerciële en maatschappelijke activiteiten, dat vindt de gemeenteraad in Noordwijk. Waar De Muze nu nog een voornamelijk maatschappelijk invulling heeft, willen de VVD en het CDA dat de financiële positie structureel wordt verbeterd door commerciële partijen meer ruimte te geven. Dit voorstel kon rekenen op steun van Wethouder Van Strien: “Dit ligt in lijn met wat het college wil uitdragen.”
De financiën van De Muze staan al langer onder druk. In 2024 heeft de gemeenteraad al incidenteel budget vrijgemaakt om de acute problemen op te lossen. Op dit moment vraagt het bestuur van het theater opnieuw om budget. Het CDA en de VVD vinden dat echter geen structurele oplossing: “Als we spreken over een ’toekomstbestendige Muze’ moeten de onderliggende oorzaken van de financiële kwetsbaarheid worden aangepakt.”
Muze-directeur Ro Krauss kwam inspreken en gaf aan dat ze al een grote slag geslagen hebben op financieel gebied. Toch verwijzen de initiatiefnemers van het amendement naar het zogenoemde ‘blauwe boekje’. Dit is een van de belangrijkste financiële kwetsbaarheden volgens het CDA en de VVD. In dit boekje zijn afspraken gemaakt over zaalverhuur tegen kostprijs, professionele voorstellingen tegen kostprijs en prioriteit voor het verenigingsleven.
Kortom, de maatschappelijke verenigingen krijgen voorrang op commerciële activiteiten. Dit beperkt de exploitatie van De Muze. De partijen vinden dat deze afspraken aangepast dienen te worden en mocht dit negatieve gevolgen hebben voor de maatschappelijke gebruikers, dan moet zorgvuldig gekeken worden naar passende oplossingen. Dit wordt beaamd door de Partij van de Inwoners (PvdI). “De huidige verenigingen moeten niet verdrukt worden uit De Muze”, stelt raadslid Willem Hoek.
Naast deze visie, stelt de gemeenteraad ook ruim 500.000 euro beschikbaar om deze ontwikkeling te stimuleren in De Muze. Het theater krijgt 18 maanden de tijd om de ontwikkeling verder uit te werken (opstellen van een integraal bedrijfsplan; ontwikkelen van een nieuw model voor het Cultureel Centrum; reorganisatie) en 12 maanden voor de uitvoering. Daarna wordt de situatie opnieuw geëvalueerd in de raad.
De moeilijkheden rondom de kosten en de invulling bij De Muze staan niet op zichzelf. Ook andere gemeenschapshuizen, zoals De Schelft, kampen met het probleem. Het CDA zal tijdens de raadsvergadering op 6 juli een motie indienen om weer regie te krijgen over het ruimtegebruik van verenigingen. Dit wil zeggen dat ze in kaart willen brengen welke locaties, wie huisvesten en wat dat kost, zodat de gemeenschapsruimte in de gemeente Noordwijk optimaal benut kan worden.
Weer € 500.000 in deze bodemloze put storten,tot hoe hoog is het bedrag de laatste jaren al gestegen ?
Als een ondernemer niet meer aan zijn plicht kan voldoen gaat hij failliet het is van de gekken dat daar weer zoveel geld naar toe gaat .
Ik hoop dat de muze de financiele problemen op kan lossen.
Het is zo geweldig om zoiets in je eigen dorp te hebben, hier genieten zoveel mensen van .
Er moet vanaf het begin elk jaar geld bij.
Als de verenigingen en huurders nu steeds worden geconfronteerd met hogere huren en kleinere ruimtes dan wordt het er ook niet beter op! Terwijl de meeste ruimtes stof vangen omdat er te weinig verhuurd wordt. Dit is een sociale instelling, laten we het ook zo houden, ook al moet er geld bij.
Tip, doe aan wat meer reclame en marketing van de activiteiten. Misschien komen er dan meer dan 10 mensen in de bios en theater.
Een lokaal theater:
Het kloppende hart van een gemeenschap
In een wereld die steeds sneller digitaliseert en waarin mensen vaker langs elkaar heen leven, zoeken we allemaal naar plekken van échte ontmoeting, de plek van verenigingen.
Een lokaal theater is precies zo’n plek. Het is geen luxe voor de weinigen, maar een vitale basisbehoefte voor de velen. Het is de huiskamer van een gemeente, waar cultuur een vaste plek krijgt in het dagelijks leven van inwoners.
Om deze onmisbare rol te kunnen blijven vervullen, is structurele subsidie geen gunst, maar een noodzakelijke investering in de sociale en culturele veerkracht van onze samenleving.
Het lokale theater brengt mensen samen die elkaar in het dagelijks leven misschien nooit zouden spreken. Jong en oud, van verschillende achtergronden en culturen, nemen plaats in dezelfde zaal. Samen lachen, huilen of nadenken over een voorstelling schept een onzichtbare, maar ijzersterke band. In deze veilige ruimte worden we uitgedaagd om buiten onze eigen bubbel te kijken. De verhalen op het podium houden ons een spiegel voor; ze behandelen actuele, maatschappelijke thema’s, doorbreken taboes en geven een stem aan wat anders ongehoord blijft. Dit stimuleert empathie, creativiteit en een open blik naar de wereld om ons heen.
Theater maakt ons simpelweg socialer en begripvoller naar elkaar. Juist op lokaal niveau is de impact van cultuur het grootst, maar ook het meest kwetsbaar.
Zonder financiële ondersteuning vanuit de overheid stijgen de ticketprijzen naar een niveau waarop theater onbetaalbaar wordt voor een groot deel van onze inwoners.
Subsidie vormt de brug naar toegankelijkheid. Het zorgt ervoor dat we laagdrempelige projecten kunnen organiseren, verenigingen hun plek hebben en cultuureducatie kunnen aanbieden aan de scholen in de buurt.
Zo krijgt de volgende generatie de kans om hun talenten te ontdekken en in aanraking te komen met werelden die hun horizon verbreden.
Kortom: investeren in het lokale theater is investeren in de menselijkheid, verbinding en leefbaarheid van de eigen gemeente.
Subsidie is geen kostenpost, maar het fundament waarmee we kunst, cultuur en de verbindende verenigingsstructuur een blijvende plek geven in het leven van iedereen.
Vraag me af of het overal zo gaat. 23 jaar een flink dorpshuis draaiende gehouden zonder subsidie waarvan 20 jaar publicaties in de media. Er werd een stok gezocht om mee te slaan en dat lukte telkens niet. Een wethouder die openlijk in een vergadering zei “buikpijn te hebben van de beheerders”. Er waren bouwplannen waar meerdere profijt van konden hebben. Dorpshuis slopen en nieuwbouw of verbouwen. Er kwam van alles voorbij waardoor de animo om iets bij ons te vieren terugliep. Er werd vanalles geprobeerd om het doel te bereiken. De brandweer, de milieudienst werden ingeschakeld om iets te “vinden” en wie weet wat nog meer. De wethouder wilde de regie terug en dat was niet eenvoudig. Zonder dat wij het wisten liep er een procedure bij de rechtbank tussen de gemeente en een ontwikkelaar. Gemeente was de verliezer. Ondertussen liep er ook een procedure tussen ons en de verhuurder. Vanwege oa de hoge advocaatkosten hebben we uiteindelijk ingestemd met een schikking. Het pand is inmiddels afgebroken en er komt een nieuw pand met een andere constructie waardoor er in de toekomst vast weer gemeenschapsgeld bij moet. In de media is het stil en onze vraag is waar is de subsidie van 23 jaar gebleven?
.