Hillegom – De mislukte Turkse staatsgreep van 2016, zette het leven van Turkan* op z’n kop. Ze belandde met haar man in de gevangenis en de kinderen bleven thuis alleen achter. Na haar vrijlating vluchtte ze naar Nederland en wilde zo snel mogelijk aan het werk. Tien jaar later is het gezin herenigd en werkt Turkan als verpleegkundige bij ouderencentrum HOZO.
Vluchtelingen in de Bollenstreek:
Tot en met 20 juni publiceert de Bollenstreek Omroep iedere zaterdag een portret van iemand die vanwege oorlog, armoede, onderdrukking of ander geweld naar Nederland is gevlucht. De serie wordt gemaakt in aanloop naar de Dag van de Vluchteling (20 juni 2026). Om een gezicht te geven aan de vluchtelingen die wonen in de Bollenstreek.
‘In Turkije hadden we een goed leven. Mijn man en ik hadden een goede baan in het ziekenhuis, we hadden een auto, een huis, alles was goed voor ons. Maar in 2016 was er een staatsgreep, toen keerde de situatie zich tegen ons. Na twee dagen ging ik naar mijn werkplek en toen keken mensen mij al raar aan. Hun gedrag veranderde tegen mij. Vier maanden daarna ging ik naar een andere werkplek, zonder reden werd mijn werkplek veranderd.
Bijna twee jaar later werden mijn man en ik opgepakt door de politie. Ze beschuldigden ons vanwege een abonnement op een verboden krant, het sturen van donaties en het ging om de school waar mijn kinderen naartoe gingen. Daar werd ik voor berecht en kreeg een gevangenisstraf van zes jaar. Mijn man zat op hetzelfde moment in de gevangenis. Daarom woonden mijn kinderen alleen in Ankara. Mijn dochter was toen 7 jaar en mijn zoon 12. Mijn familie en die van mijn man waren bang, want als zij mijn kinderen een beetje zouden helpen, dan konden zij ook naar de gevangenis.
De rechter sprak mij na acht maanden toch vrij. Hij vond dat ik niet schuldig was. Op de televisie zag ik hoe Syrische mensen via Turkije naar Griekenland vluchtten. Ik heb op YouTube gekeken hoe ik ook naar Griekenland kon vluchten. Ik wilde naar het buitenland om me vrij te voelen.’
Staatsgreep in Turkije
In juli 2016 werd een poging gedaan om een staatsgreep te plegen in Turkije. Tanks reden door de straten van Istanboel en Ankara en militairen namen de staatstelevisie over. President Erdogan riep burgers via FaceTime op tot verzet, waarna duizenden mensen de straat opgingen. Er ontstond chaos, er vielen honderden doden, maar uiteindelijk werden de coupplegers overmeesterd.
De regering van Erdogan wees naar Fethullah Gülen als verantwoordelijke voor de mislukte staatsgreep. Destijds was hij een Turkse Moslim geleerde en geestelijke die in de VS in Ballingschap leefde, in 2024 overleed hij. Wat volgde was een klopjacht op Gülenisten. Tienduizenden Turken werden, via donaties aan organisaties of een abonnement bij de Gülen-gelieerde krant Zaman, gelinkt aan de beweging, waarna zij in de gevangenis belandden.
‘Samen met twee mensen liep ik eerst negen uur in de nacht richting de kust. Daar kochten we een boot bij de Decathlon en daarmee zijn we gegaan. In Griekenland zijn we naar het politiebureau gegaan en hebben verteld dat we om politieke redenen uit Turkije zijn gevlucht. We zijn vijf dagen op het bureau gebleven en toen hebben ze ons een papiertje gegeven zodat we konden blijven.
Met een klein beetje geld zijn we met de bus naar Athene gereden, waar we drie maanden bleven. Toen zijn we met het vliegtuig hier gekomen en ben ik vluchteling geworden. Ik wilde naar Nederland, voor mijn kinderen, voor hun toekomst. Ik heb veel onderzoek gedaan en Nederland is een heel vrij land en de overheid gaat goed om met vluchtelingen.
We zijn hier gekomen en zeven maanden in het azc gebleven, dat was goed. Ik zat eerst in Ter Apel, daarna Gilzen in Noord-Brabant en in Hoogeveen in Drenthe. In totaal heb ik drie azc’s gezien voordat ik naar Hillegom ben gekomen. Naar dit huis, daar ben ik heel dankbaar voor.
In het azc in Hoogeveen ging ik op donderdagmiddag met mijn Turkse vriendinnen naar de kerk voor Nederlands les. Daar waren vrijwilligers die ons les gaven. Er was ook een Nederlandse vrouw, Jannie, ze was 80 jaar. Mijn eerste Nederlandse les heb ik van haar gekregen. Ik kende helemaal geen Nederlands, maar ik heb het geleerd van haar.’
Uitkering
‘In Hillegom was ik alleen, mijn man zat nog in de gevangenis en mijn kinderen waren nog in Turkije. Daarom voelde ik me niet goed. Maar ik ging naar buiten om met Nederlandse mensen te praten en ik ontmoette mijn buren. Nu heb ik een groot Nederlands netwerk, dat is heel belangrijk. Dus als je vluchteling bent: Alsjeblieft, ga naar buiten en praat met Nederlanders.
Na anderhalf jaar in Hillegom wilde ik niet meer een uitkering krijgen, want ik schaamde me ervoor bij Nederlanders. Ik heb maar anderhalf jaar een uitkering gekregen, in die tijd ben ik alleen maar bezig geweest met Nederlands leren. Samen met Vluchtelingenwerk heb ik een cv gemaakt en op de eerste aanvraag kregen we een goede reactie. Na een sollicitatiegesprek ben ik een aantal weken later begonnen met werken.
Ik ben daardoor ook begonnen met belasting betalen. Dat vind ik heel belangrijk. Ook in Turkije heb ik gewoon belasting betaald. Als ik belasting betaal, dan kan Nederland beter worden. Dat moet ik doen, want de Nederlandse overheid heeft mij echt omarmd.
Mijn werk was verpleegkundige in Turkije, ik doe nu een opleiding en werk bij ouderencentrum de HOZO in de verzorging. Daar moet ik mensen uit bed halen, wassen, helpen met eten als ze dat niet goed kunnen, prikken en medicatie geven. Het is werk met veel oude mensen en dat is goed, want oude mensen willen veel praten en ik ook. Daarom zeg ik altijd: Dit is mijn Nederlands cursus.’
De kinderen
‘In december 2022 kwamen mijn kinderen naar Nederland via gezinshereniging. Ze waren op dat moment 12 en 17 jaar oud. Ik was heel blij toen zij hier naartoe kwamen, en heb ze gelijk geknuffeld. Samen zijn na zoveel jaren, dat was heel belangrijk. Ik merkte wel dat ze wat stiller zijn geworden. Voordat ik weg ging praatten en lachten ze veel. Toen ze hier aankwamen, waren ze heel stil en rustig en een beetje bang. Mijn zoon werd toen een beetje angstig.
Gelukkig zijn mijn kinderen wel meteen met school begonnen. Mijn dochter heeft zes maanden in Lisse op de taalschool gezeten. Nu zit ze in 4 vwo op het tweetalig onderwijs in Hoofddorp. Ik wist eerst niet eens dat dat een goede school was, dat heb ik van iemand anders gehoord. Misschien wil ze arts worden.’
Net als Nederlanders
‘Sinds kort is ook mijn man in Nederland. Gezinshereniging duurt tegenwoordig heel lang, dus ik heb een andere aanvraag voor hem gedaan. Ik wilde alleen dat hij hier naartoe kon komen. Een uitkering was niet nodig, het geld dat ik verdien is genoeg om van te leven. We willen alleen opnieuw een gezin worden. Daar kregen we een goede reactie op van de IND.
Ik wil net als een Nederlander in Nederland leven. Ik wil net als Nederlandse mensen belasting betalen. Als Nederlandse mensen vrijwilligerswerk doen, dan kan ik dat ook doen. Als ik hier leef, dan moet ik dat doen. Regels zijn regels.
Soms zie ik mensen die al vijf jaar hier in Nederland zijn en nog steeds niet werken. Dan vraag ik mij af: Waarom? Als ik in twee jaar Nederlands kan leren, dan kunnen andere mensen ook Nederlands leren. Als ik bij de HOZO kan werken, dan kan jij in een restaurant of een andere werkplek beginnen.’
*Turkan is een gefingeerde naam. Wegens veiligheidsredenen wil Turkan haar verhaal niet onder haar eigen naam delen. Haar echte naam is wel bekend bij de redactie.
